Een moeilijke keuze voor het Europees parlement


Één ding weet ik zeker: ik ga morgen stemmen. Alleen al uit principe. Ik vind gewoon dat ik geen recht van spreken heb, zolang ik niet stem wanneer ik de kans daartoe krijg. Bovendien zou het zonde zijn van de moeite die ik tot nu al heb gedaan. Als Nederlands staatsburger die in Oostenrijk woont, kan ik nl. kiezen in welk land ik stem. Het werd uiteindelijk Oostenrijk, omdat de Oostenrijkse politiek toch dichter bij mij staat. Klaarblijkelijk vonden de Oostenrijkse autoriteiten het echter niet nodig om de kiezers uit andere EU-staten te informeren hoe zij moesten stemmen. Uiteindelijk waren het de Groenen die in een informatieblad vertelden hoe ik aan mijn stembiljet kon komen.



Het Europees parlement in Straatsburg

En niet alleen in dat opzicht heb ik het zelden zo moeilijk gevonden om te stemmen. Natuurlijk zijn er partijen die voor mij beslist niet in aanmerking komen, maar verder heb ik nog altijd geen definitieve keuze gemaakt. Het grootste probleem is wel dat het om het Europees parlement gaat, een instelling waarvan je vrijwel nooit wat over hoort. In één opzicht hebben de Europese Verkiezingen wat meer gewicht dan de vorige keer. Als alles volgens de afspraken loopt, moet de toekomstige voorzitter van de Europese Commissie  uit de grootste fractie in het Europees parlement komen. Dat betekent dat het of wel de Duitse sociaal-democraat Martin Schulz of de Luxemburger Jean-Claude Juncker voor de Europese Volkspartij zal worden.

Bij het eerst directe debat in het Duits dat door de ZDF en de ORF was georganiseerd, maakte Schulz voor mijn gevoel een veel betere indruk dan de zeer stijve Juncker. Maar of het echt een groot verschil zal maken wie aan het hoofd van commissie staat, kan ik niet echt zeggen. Ook de laatste discussie tussen de lijsttrekkers van de vijf belangrijkste Oostenrijkse partijen maakte een nogal matte indruk. Niemand deed het echt slecht, en eigenlijk gingen de kandidaten heel keurig met elkaar om. Zelfs Harald Vilimsky van de FPÖ, die in het verleden nogal omstreden was vanwege zijn taalgebruik. Als enige was Vilimsky voor een duidelijke beperking van de macht van de EU.


Vilimsy, Lunacek, Freund, Mlinar & Karas voor de discussie

Het meest Europees gezind presenteerde zich Angelika Mlinar van de NEOS, die over de Europese Staten van Europa als einddoel sprak. Verder waren het een beetje de bekende standpunten. Othmar Karas van de ÖVP verdedigde de bezuinigingspolitiek, terwijl de lijsttrekker van de SPÖ, de voormalig journalist Eugen Freund, vond dat er meer voor de werkgelegenheid gedaan moest worden. En de groene Lunacek benadrukte het belang van alternatieve energiebronnen. Op veel punten waren de lijsttrekkers het echter met elkaar eens.

Moet ik dan maar mijn toevlucht nemen tot het internet? Gisteren heb ik drie verschillende kieswijzers ingevuld. Volgens de Oostenrijkse site wahlkabine.at zou de SPÖ  het meest overeenstemmen met mijn opvattingen. Nogal verbluffend was het resultaat bij de Europese kieswijzer electio 2014. Terwijl  in vrijwel alle landen op socialistische partijen zou moeten stemmen, was het Oostenijk de ÖVP! Is de ÖVP dus voor Europese begrippen een sociaal-democratische partij? Bij de Nederlandse site stemwijzer.nl  was de winnaar Ikkiesvooreerlijk.eu. Ik had nog nooit van die partij gehoord, maar de lijsttrekker is de voormalig staatssecretaris Michel van Hulten. Volgens kieswijzer.nl zou in Oostenrijk mijn keuze op de Groenen moeten vallen.

Dus toch weer Ulrike Lunacek? Ook in het verleden had ik op haar gestemd, o.a. omdat zij de eerste open homosexuele politicus van Oostenrijk was. Ik kan mij niet in elk opzicht in haar standpunten herkennen, vooral wanneer zij van belastingen voor rijken en milieuvriendelijke energie ware wonderen verwacht. Maar zij is een ervaren afgevaardige die tenminste nog idealen heeft. En omsympathiek vind ik haar ook niet. Ik heb nog een dag de tijd om na te denken.

Reacties