Een fantastische Netrebko in een matige Trovatore

Eigenlijk is Il Trovatore één van de opera's van Giuseppe Verdi waarmee ik het minst mee kan beginnen. Aan de ene kant ligt dat aan het wel erg ongeloofwaardige libretto. De zigeunerin Azucena wil haar moeder wreken die door de oude graaf Luna op de brandstapel is gezet, en gooit de zoon van Luna in het vuur. Pas daarna merkt zij dat zij "per ongeluk" haar eigen kind heeft gegooid. Om maar één de bizarre details te noemen. Aan de andere kant vind ik het werk ook op muzikaal opzicht nogal zwak. Er zitten vlotte deunen in zoals het bekende zigeunerkoor, en de grote aria van Leonore is echt aangrijpend. Regelmatig klinken echter vrolijke melodien bij teksten die eigenlijk heel tragisch zouden moeten zijn. 


Francesco Meli & Anna Netrebko

 Desondanks is het wat bijzonders wanneer bij de Salzburger Festspiele - het misschien wel belangrijkste muziekfestival van de wereld  - Il Trovatore wordt opgevoerd. Vooral wanneer de rol van Leonore gezongen wordt door de Russische sopraan Anna Netrebko. Om een lang verhaal kort te maken: alleen al Netrebko maakt de opvoering de moeite waard. Netrebko zingt technisch perfect, maar toch vol emotie en sinds zij moeder is, is haar stem merkbaar voller geworden. En hoewel zij niet meer helemaal de sexbom van vroeger jaren is, is haar uiterlijk nog altijd een enorm voordeel voor liefdesrollen. Zonder twijfel is Netrebko de prima donna absoluto van dit moment.

Helaas is daarmee wel het meeste gezegd wat er aan  positiefs over de opvoering te vertellen valt. In de regie van Alvis Hermanis speelt de opera in een museum. De hoofdpersonen zijn daarbij min of meer schilderijen die tot leven komen. is niet echt geslaagd. Een interpretatie die klaarblijkelijk inspeelt op het onrealistisch karakter van het libretto. Als opening zou het wellicht aardig zijn geweest, maar dat het tot het einde toe in een museum speelt, maakt toch wat vreemde indruk.


De titelrol van de troubadour Manrico wordt gezongen door Francesco Meli en de rol van Azucena wordt vertolkt door de jonge Canadese mezzo-sopraan Marie Nicole Lemieux. Beiden zijn goed, maar meer ook niet. De eigenlijke teleurstelling van de avond is echter de beroemdste zanger van allemaal: Plácido Domingo als graaf Luna. Sinds een paar jaar zingt Domingo vrijwel uitsluitend baritonrollen. Mag hij dan één van de beste tenors van de wereld geweest, als bariton is hij vlees noch vis. Domingo klinkt als een tenor die niet meer de hoge noten haalt - wat in principe ook klopt. 

Natuurlijk is het een geweldige prestatie dat hij met 73 nog steeds op het toneel staat, en oud ziet Domingo er eigenlijk niet uit. Maar hij is gewoon geen bariton van wereldklasse, wat je bij de Salzburger Festspiele toch eigenlijk mag verwachten. Vanwege een infectie heeft Domingo intussen voor de andere voorstellingen afgezegd. Zijn rol wordt overgenomen door de Poolse bariton Artur Rucinski.

Reacties