De oudste Lippizaner sterft met 40

Neopolitano Nima I met zijn biograaf
Rudolf Kuzmicki

Het is al een paar weken geleden dat ik een klein overlijdensbericht las. Neopolitano Nima I was op 40-jarige leeftijd gestorven. Wat bij een mens een vroege dood zou zijn, is voor een paard een eeuwigheid. Neopolitano Nima I was de oudste Lippizaner en zonder twijfel ook van de oudste paarden van de wereld. In het algemeen ligt hun levenverwachting bij zo'n jaar of twintig. En er zijn ook maar weinig paarden aan wie een heel boek gewijd is. Toen in april zijn 40e verjaardag groots gevierd presenteerde de paarden-expert Rudolf Kuzmicki het boek "Neapolitano Nima I. - der weiße Diamant" .
En inderdaad was hij zo iets als een ster in de paardenwereld. Tot zijn 26e trad hij nog op in de Spaanse rijschool, waarbij zijn levades - waarbij hij op zijn achterbenen staat - beroemd waren. Zijn vaste berijder Andreas Harrer is helaas met 44 gestorven. Het is waarschijnlijk dat ik de beiden een keer gezien heb bij een voorstelling in de Spaanse Rijschool. Zo precies kan ik mij echter niet aan de "witte diamant" herinneren, daarvoor liepen er te veel Neopolitano's rond.


Neopolitano Nima I bij een levade

Desondanks kan ik mij nog goed aan de gepensioneerde Neapolitano Nima I herinneren. Een paar jaar geleden toen ik voor het programma Spoorloos in het Zuiden van Stiermarken onderweg was, bracht ik met de zoekster en haar teruggevonden broer en zus een bezoek aan de stoeterij in Piber. Uit Piber komen alle Lippizaners die in Wenen in de Spaanse rijschool optreden. Bovendien is het plaats waar de paarden op zomervakantie gaan en hun bejaardentehuis. Voor wie in de buurt is en van paarden houdt, is het echt een bezoek waard. De idylle van de heuvels van Zuid-Stiermarken is een mooi contrast met statigheid van de Spaanse Rijschool. En het is altijd leuk de jonge veulens te zien, die natuurlijk nog zwart is.
 De stoeterij in Piber

En wie bij het bezoek niet mocht ontbreken was Neapolitano Nimia I, die toen al de methusalem van de Lippizaners was. Vanwege zijn tanden moest hij speciaal voer krijgen, maar verder ging het nog goed met de oude heer . Een hoofstuk uit de lange geschiedenis van de Spaanse Rijschool en een waarschijnlijk mooi paardeleven zijn nu afgesloten.

Reacties